SKOLIOZY NERWOWO-MIĘŚNIOWE

Deformacjom kręgosłupa w przebiegu mózgowego porażenia dziecięcego i innych patologii nerwowomięśniowych towarzyszy wiele nieporozumień.
Niejednokrotnie zbyt późne zgłoszenie się pacjenta do ortopedy uniemożliwia leczenie operacyjne tych chorych, jak np. w dystrofii mięśniowej typu Duchenne’a.

Pacjent po operacji kręgosłupa.

 

Chorzy z postępującymi deformacjami kręgosłupa w przebiegu skolioz nerwowomięśniowych powinni być operowani wcześnie, zwykle w wieku 12-14 lat, przy wartościach skrzywienia osiągających 30-40 stopni, tak by postęp choroby podstawowej, nie doprowadził do istotnych zaburzeń czynności oddechowej, uniemożliwiając jednocześnie przeprowadzenie operacji kręgosłupa.

Pacjent z ENCEFALOPATIĄ -zaburzony balans kręgosłupa.
Brak możliwości siedzenia na wózku.




Celem leczenia u tych chorych jest stworzenie im komfortu życia polegającego na przystosowaniu ich do siedzącego trybu życia oraz zahamowanie postępującego ucisku narządów wewnętrznych przez krzywiący się kręgosłup.

 




RTG AP.
Duża deformacja o charakterze nerwowo-mięśniowym.








RTG w pozycji AP.
Stan po stabilizacji kręgosłupa w przebiegu skoliozy nerwowo-mięśniowej u pacjenta z chorobą Duchenne’a








RTG B (boczny).







Zdjęcie wykonane przed operacją.
Pacjent siedzi jedynie na wózku.
W związku z dużą wiotkością kręgosłupa
nie jest w stanie siedzieć samodzielnie.







Stan po operacji kręgosłupa ze stabilizacją.
Pacjent samodzielnie siedzi.

Pacjent 2. Dystrofia mięsniowa Duchennea

RTG AP przed operacją.		RTG Bok przed operacją.

Dystrofia mięsniowa Duchennea -Pacjent po operacji

RTG po operacji.

Pacjenta po operacji .		Pacjenta po operacji .